SPECJALŚICI


ROK SZKOLNY 2017/2018



Główne zadania pedagoga:

• Współpraca z wychowawcami.
• Pomoc i interwencja w nagłych przypadkach.
• Realizacja godzin wychowawczych.
• Rozpoznanie potrzeb i zapewnienie pomocy materialnej uczniom, którzy tego potrzebują.
• Planowanie i organizowanie akcji profilaktycznych.
• Opieka indywidualna nad uczniami, którzy wymagają wsparcia.
• Współpraca z placówkami specjalistycznymi prowadzącymi działalność w zakresie pomocy społecznej, psychologicznej czy terapeutycznej.
• Stworzenie odpowiednich warunków oraz zaoferowanie czasu i własnego zainteresowania dla każdego ucznia i jego rodzica, którzy potrzebują kontaktu z pedagogiem.



LOGOPEDIA
Zajęcia logopedyczne odbywają się w:

- poniedziałki – 12:45 – 13:30
- czwartki – 12:45 – 13:30.

Zadania logopedy:
1. Profilaktyka ( zapobieganie powstawaniu wad wymowy i czuwanie nad prawidłowym rozwojem mowy)
· stymulowanie procesu nabywania kompetencji i sprawności warunkujących prawidłowy przebieg komunikacji językowej
· stymulowanie rozwoju poznawczo- językowego
· czuwanie nad rozwojem mowy i doskonalenie jej
· prowadzenie ćwiczeń kształtujących prawidłową mowę i doskonalące mowę już ukształtowaną tj.
· ćwiczeń ortofonicznych
· słuchowych
· rytmicznych
· usprawniających narządy mowy
· artykulacji
· dykcji
· współpraca z nauczycielami- uświadomienie ważności prawidłowej wymowy u dzieci
· współpraca z rodzicami

2. Diagnostyka ( rozpoznawanie zaburzeń językowych)
- przeprowadzenie badań przesiewowych
- diagnoza logopedyczna
- udostępnienie wyników badań osobom zainteresowanym

3. Terapia ( usuwanie wszelkich zakłóceń i zaburzeń komunikacji językowej i pomoc w przezwyciężaniu problemów dzieciom mających problemy z mówieniem, rozumieniem, czytaniem i pisaniem):
- objęcie opieką logopedyczną wyznaczonych dzieci
- systematyczne prowadzenie zajęć logopedycznych
- korygowanie wad wymowy
- rozwijanie komunikacji językowej poprzez usprawnianie funkcji mowy
- usprawnianie procesów wzrokowo- ruchowo- słuchowych
- udzielanie porad i wskazówek
- prowadzenie teczek do zajęć logopedycznych z zaleceniami do utrwalania w domu
- poinstruowanie nauczycieli i rodziców o sposobach korekty wad wymowy z dziećmi objętymi terapią.

Zajęcia logopedyczne mają za zadanie wywołanie i skorygowanie zaburzonego dźwięku, a następnie zautomatyzowanie go w mowie spontanicznej, wypracowanie umiejętności autokontroli i autokorekcji. Głównym zadaniem zajęć logopedycznych jest osiągnięcie przez dziecko sprawności językowej oraz wyrównanie szans edukacyjnych. Większość zaburzeń mowy można zlikwidować, bądź złagodzić, jeśli terapię rozpocznie się we wczesnym wieku szkolnym.

· Nie leczone w porę zaburzenia mowy przechodzą w nawyk, który pozostaje i utrwala się. Dziecko źle czuje się w grupie, nie zgłasza się do odpowiedzi, gdyż boi się reakcji otoczenia.
· Zaburzona mowa jest przyczyną niepowodzeń szkolnych.

Skorzystaj z konsultacji logopedycznej, jeśli Twoje dziecko:

Skończyło 12 miesięcy, a nie wypowiada żadnych, najprostszych słów (typu: mama, tata, baba, bobo itd.).
Skończyło 24 miesiące, a nie łączy dwóch elementów razem (np.: mama am, bobo je, tata aaa (tata śpi) ) i/lub wypowiada tylko kilka słów.
Skończyło 3 rok życia, a jego mowa jest bardzo niezrozumiała dla otoczenia (często rozumiesz go tylko Ty – jego mama).
Skończyło 3 rok życia, a zauważasz, że w wymowie zamienia głoski dźwięczne na bezdźwięczne, np.: zamiast balon- palon, zamiast góra-kura. Podczas mówienia wkłada język między zęby. Wydaje Ci się, że cały czas mówi przez nos lub ma problemy ze słuchem. Masz wątpliwości co do prawidłowej budowy jego narządów artykulacyjnych.
Skończyło 4 rok życia, a głoski s, z, c, dz wypowiada jako ś, ź, ć, dź (np.: sanki- sianki).
Skończyło 4 rok życia, a w jego wymowie nie zauważasz pierwszych prób wymowy głosek sz, rz, cz, dż.
Skończyło 5 rok życia, a w jego wymowie nie zauważasz prób wymowy głoski [r].
Jest już uczniem pierwszych klas szkoły podstawowej, a ma ogromne problemy z nauką czytania i pisania.
Podczas czytania myli litery podobne (P-B, A-Y), przestawia litery w wyrazie lub wyrazy w zdaniu, pomija elementy zdania.


Terapia ręki

Zajęcia terapii ręki prowadzone są:
- w poniedziałki – 11:30 – 12:30

Ręka, jako wyspecjalizowany narząd, odpowiedzialna jest w naszym ciele za wiele funkcji. Jej doskonałość polega na tym, że służy nam jako silne narzędzie do popychania, podnoszenia ciężarów, siłowania się, a jednocześnie potrafi wykonywać bardzo precyzyjne i skomplikowane ruchy takie jak szycie czy pisanie. Ta szeroka specjalizacja kończyn sprawia, że to w głównej mierze ich sprawność decyduje o poziomie funkcjonowania każdego człowieka. Rozwój kory mózgowej i skomplikowany mechanizm nerwowy, czyni nasze ręce i dłonie czymś niezwykle wyjątkowym i fascynującym. Dzięki niemu jesteśmy w stanie zapoczątkować ruch, kontrolować jego trwanie oraz płynnie go zakończyć. Obszar kory mózgowej odpowiedzialny za ruchy całej kończyny górnej, a szczególnie dłoni, kciuka i palców, zajmuje zdumiewająco dużą powierzchnię w stosunku do innych części ciała. Jeśli mamy sprawne ręce, potrafimy wykonać większość czynności, co sprawia, że jesteśmy dużo bardziej niezależni od innych osób nawet jeśli poruszamy się na wózku. Niewiele osób wie, jak ważna jest sprawność rąk w rozwoju mowy.

Dla kogo terapia ręki?
Dla dzieci, które:
-mają kłopoty z cięciem, lepieniem, wiązaniem sznurowadeł, zapinaniem guzików,
-kreślą niedokładne szlaczki, literki,
-nieprawidłowo trzymają ołówek, ściskają go za lekko, lub za mocno.
-niechętnie podejmujących czynności manualne (malowanie, lepienie z plasteliny, układanie drobnych przedmiotów),
- mają problem z nauką czynności samoobsługi codziennej (ubieranie, wiązanie sznurowadeł, zapinanie guzików itp),
- dla dzieci mających wyraźnie obniżone lub podwyższone napięcie mięśniowe w obrębie kończyny górnej i obręczy barkowej,
- dla dzieci mających problem z koordynacją obu rąk podczas czynności manipulacyjnych,
- dla dzieci nie lubiących dotykać nowych i różnorodnych faktur,
- dla dzieci, które dostarczają sobie dodatkowych doznań proprioceptywnych i domagają się zdecydowanego i mocnego ucisku dłoni np. siadają na własnych dłoniach, bardzo mocno zaciskają ręce na przedmiotach, uderzają rękami w przedmioty o ostrych i wyraźnych fakturach.

Na czym polega terapia ręki?
Nie są to zajęcia na których tylko kreśli się szlaczki. Odbywają się na dużej sali do ćwiczeń ruchowych, bądź w sali sensorycznej.
Terapia ręki ma na celu:
* usprawnianie precyzji ruchów rąk
* wyuczenie zdolności skupienia uwagi, patrzenia
* wzmacnianie koncentracji
* poprawę koordynacji wzrokowo-ruchowej
* przekroczenie linii środkowej ciała.
Ćwiczenia zawsze dobierane są indywidualnie do potrzeb i sprawności każdego dziecka.

Pracując nad rączkami pamiętamy, że trudności z motoryką małą mają swoje podłoże w:
-złym przystosowaniu posturalnym,
-nieadekwatnym napięciu mięśniowym,
-osłabionych mechanizmach równoważnych,
-problemach z czuciem powierzchniowym,
-problemach z percepcją wzrokową,
-problemach z koordynacją wzrokowo-ruchową.
Pracując nad trudnościami manualnymi dziecka należy skupić się na funkcjonowaniu całego ciała, nie tylko dłoni czy ręki.



Żródło:
1. Materiały Centrum Terapii Integros
2. Materiały Centrum Intensywnej Terapii Olinek


Czym jest integracja sensoryczna?

Integracja sensoryczna to zdolność dziecka do odczuwania, rozumienia i organizowania informacji dostarczanych przez zmysły z otoczenia oraz z własnego organizmu. Mówiąc w skrócie, integracja sensoryczna pozwala segregować, porządkować i składać razem pojedyncze bodźce w pełne funkcje mózgu. Gdy funkcje te są zrównoważone, motoryka ciała łatwo dostosowuje się do otoczenia, umysł łatwo przyswaja informacje, a „dobre” zachowanie pojawia się w sposób naturalny. Integracja sensoryczna wpływa także na rozwój dziecka, zdolność do nauki i samoocenę.
Poniżej znajduje się lista potencjalnych oznak zaburzeń integracji sensorycznej. Jest to przegląd najczęstszych objawów wskazujących na potencjalne zaburzenia przetwarzania bodźców zmysłowych.
• jest niespokojne, płaczliwe, ma kłopoty z zaśnięciem
• ma trudności z samodzielnym piciem, żuciem i przełykaniem pokarmów (preferuje dania papkowate),
• źle toleruje wykonywanie przy nim czynności pielęgnacyjnych i higienicznych, takich jak: obcinanie włosów, paznokci, mycie twarzy, zębów, smarowanie kremem, czesanie, czyszczenie nosa, uszu itp.
• wiele czynności samoobsługowych wykonuje z trudem, powoli, niezdarnie, • ma problemy z samodzielnym myciem się, ubieraniem, zwłaszcza zapinaniem guzików i sznurowaniem butów,
• ma słabą równowagę: potyka się i upada częściej niż rówieśnicy, prawie zawsze ma jakiś siniak czy zadrapanie,
• podczas dłuższego siedzenia ma trudności z utrzymaniem głowy w pozycji pionowej, podpiera ją ręką, kładzie się na stoliku itp.
• jest nadruchliwe, nie może usiedzieć/ustać w jednym miejscu, • trudno się koncentruje, a łatwo rozprasza,
• jest impulsywne, nadwrażliwe emocjonalnie, często się obraża, • bywa uparte, negatywistyczne,
• w porównaniu do innych dzieci czy wymogów sytuacji porusza się zbyt szybko lub za wolno,
• nabywanie nowych umiejętności ruchowych sprawia mu trudność, np. jazda na rowerze, rzucanie i łapanie piłki, pływanie,
• wchodząc/schodząc po schodach częściej niż inne dzieci trzyma się poręczy, niepewnie stawia nogi,
• nieumyślnie wchodzi lub wpada na meble, ściany, inne dzieci,
• niewłaściwie czy wręcz dziwacznie trzyma różne przedmioty codziennego użytku, np. nożyczki, sztućce czy przybory do pisania,
• unika dziecięcego baraszkowania z rodzicami lub rodzeństwem, • uwielbia ruch, poszukuje go, dąży do niego. Jest stale w ruchu – biega
, podskakuje, często zmienia pozycję ciała
• przejawia duży lęk przed upadkiem lub wysokością, okazuje niepokój, gdy musi oderwać nogi od podłoża, np. wejść na wysokie schody, na drabinkę, usiąść na wysokim stołku,
• w nowym miejscu czuje się zagubione, potrzebuje sporo czasu by zdobyć orientację w otoczeniu,
• często myli stronę prawą i lewą, w obrębie własnego ciała oraz w otaczającej przestrzeni, podczas gier zespołowych zdarza się, że biegnie w innym kierunku niż jego drużyna, w inną stronę niż piłka, którą ma złapać, jest zdezorientowane, ma słabe wyczucie odległości
• nie ma dominacji jednej ręki,
• ma trudności z czytaniem i pisaniem, częściej niż inne dzieci w jego wieku myli, odwraca znaki graficzne, ma trudności w przepisywaniu, przerysowywaniu z tablicy,
• ma kłopoty z cięciem nożyczkami, rysowaniem po śladzie, kalkowaniem itp. • sprawia wrażenie słabego, szybko się męczy,
• nie lubi karuzeli, huśtawki, lub przeciwnie – uwielbia to.

Terapia integracji sensorycznej może być prowadzona wyłącznie przez certyfikowanego terapeutę, a jej podstawą jest diagnoza. Terapia integracji sensorycznej określana jest mianem „naukowej zabawy”. Podczas sesji dziecko huśta się w hamaku, toczy w beczce, jeździ na deskorolce czy balansuje na kołysce. Przez zabawę przyjemną i interesującą dla dziecka dokonuje się integracja bodźców zmysłowych oraz doświadczeń płynących do ośrodkowego układu nerwowego, co pozwala na lepszą organizację działań. Terapia SI nie jest uczeniem konkretnych umiejętności (np. jazda na rowerze, pisanie, czytanie), ale usprawnianiem pracy systemów sensorycznych i procesów układu nerwowego, które są bazą do rozwoju tych umiejętności. W toku pracy tą metodą terapeuta stymuluje zmysły dziecka oraz usprawnia takie zakresy, jak np.: motoryka mała, motoryka duża, koordynacja wzrokowo-ruchowa. Zadaniem terapeuty jest, przy zastosowaniu odpowiednich technik, eliminowanie, wyhamowywanie lub ograniczenie niepożądanych bodźców obecnych przy nadwrażliwościach sensorycznych lub dostarczanie silnych bodźców, co jest konieczne przy podwrażliwościach systemów sensorycznych.

Źródło: Godzin Emmons P., McKendry Anderson L. (2007). Dzieci z zaburzeniami integracji sensorycznej. Zaburzenia rozwojowo-sensoryczne oraz edukacyjne występujące w ramach autyzmu, ADHD, trudności szkolnych oraz zaburzeń dwubiegunowych. Warszawa: Wydawnictwo K.E. Liber
Materiały Polskiego Stowarzyszenia Terapeutów Integracji Sensorycznej – opracowane przez dr n. hum. Martę Wiśniewską.

Zajęcia Integracji Sensorycznej odbywają się:
w poniedziałek – 8:00 – 8:45
13:40 – 14:25
w środy – 12:45 – 13:30
w czwartek – 13:40 – 14:25
w piątek – 11:50 – 12:35


ROK SZKOLNY 2016/2017

AUTYZM

Autyzm dziecięcy, zgodnie z terminologią medyczną, jest to całościowe zaburzenie rozwoju dziecka, które manifestuje się swoistą izolacją od otaczającego świata, ale przede wszystkim nieprawidłowym funkcjonowaniem na wszystkich obszarach rozwoju. Jest to zaburzenie bardzo zróżnicowane, dlatego ważne jest, aby rozpoznać je jak najwcześniej.
Autyzm może manifestować się już u niemowląt. Początkowo rodzice nie dostrzegają nic niepokojącego, gdyż wygląd ich pociech nie wskazuje na zaburzenia rozwoju.
Autystyczne niemowlęta są wychwalane przed całą rodzinę, bo są takie grzeczne, lubią leżeć w łóżeczku, nie domagają się adoracji. Stopniowo jednak rodzice zaczynają się niepokoić, kiedy dziecko nie zwraca uwagi na wchodzące do pokoju osoby, nie reaguje płaczem na wychodzące, kiedy przytulane krzykiem, sztywnieniem demonstruje jawną niechęć przed jakimkolwiek kontaktem fizycznym, kiedy godzinami potrafi wpatrywać się w jednostajnie poruszające się przedmioty: wskazówki, czy wahadło zegara, obracający się bęben pralki.
Dzieci autystyczne zajęte są wybranymi przez siebie czynnościami, ich ilość jest jednak ograniczona. Czasami zachowują się tak, jakby nic słyszały, nie reagują na własne imię, nie przeszkadza im hałas. Są też jednak dzieci nadwrażliwe na dźwięki (krzyczą przy włączeniu np. pralki, odkurzacza, miksera). Niektóre nie reagują na ból, zimno, głód. Może pojawić się agresja lub autoagresja. Cechuje je również rutynowość w postępowaniu w dniu codziennym, przestrzegają kolejności podejmowanych działań, zwyczajów.
Wiele rytuałów autystycznych dzieci determinuje funkcjonowanie całej rodziny, np., rytuały jedzenia, mycia się, kładzenia się spać, chodzenia do tych samych sklepów, wybierania niezłomnie wciąż tej samej drogi, itp.
W nieznanej sobie sytuacji czują się zagrożone, dlatego starają panować się nad każdym ruchem, by czuć się bezpiecznie. Dyktują zasady gry, które ich najbliższe środowisko musi przestrzegać. Próba ich zmian kończy się krzykiem, agresją, autoagresją, czy też innym społecznie nieakceptowanym zachowaniem.

(źródło: http://autyzmpomoc.org)


ZESPÓŁ ASPERGERA

Zespół Aspergera jest najłagodniejszą formą całościowych zaburzeń rozwoju.

Dziecko z zespołem Aspergera cechuje:
• rozwój poznawczy w granicach normy,
• w zasadzie prawidłowy rozwój mowy,
• zamiłowanie do zachowania rutyny i rytuałów,
• ograniczone zainteresowania i aktywność,
• często występująca niezgrabność ruchowa,
• zaburzony rozwój umiejętności społecznych.

Zachowania dzieci z zespołem Aspergera interpretowane są często jako przejaw złego wychowania, lub zaburzenia zachowania. Jednak w przeciwieństwie do dzieci z zaburzeniami zachowania, które znają, ale łamią zasady współżycia społecznego u dzieci z zespołem Aspergera w sferze rozumienia sytuacji społecznych, rozumienia motywów działania i uczuć innych osób występują znaczne deficyty, wynikające z odmiennego funkcjonowania mózgu.

(źródło: http://www.bc.ore.edu.pl)


ZESPÓŁ DOWNA

Zespół Downa jest trisomią 21 pary chromosomów. Oznacza to, że przy 21. parze jest dodatkowy, trzeci chromosom lub jego fragment.
Do tej pory nie udało się określić żadnych czynników fizycznych wpływających na zwiększenie ryzyka wystąpienia zespołu Downa. Wykryto natomiast korelację między wiekiem matki a prawdopodobieństwem urodzenia dziecka z trisomią 21. pary. Warto wspomnieć, że u kobiet po 30. roku życia ryzyko urodzenia dziecka z zespołem Downa jest niemal dwukrotnie większe niż u kobiet mających 20 lat.
Większość osób kojarzy zespół Downa z upośledzeniem umysłowym i charakterystycznym wyglądem, jednak to tylko część objawów, które możemy zaobserwować u osób dotkniętych zespołem Downa. U wszystkich chorych występuje również wrodzony niedobór odporności, co znacznie podnosi częstotliwość występowania różnego rodzaju infekcji. Chorzy wykazują również wiotkość mięśni, co sprawia, że często nie domykają ust i wystawiają język.
Przy zespole Downa mogą pojawić się również inne nieprawidłowości. Część z nich to jedynie cechy dysmorficzne, które nie pogarszają jakości życia, ale obok nich występują też poważne wady. U chorych mogę pojawić się: wady serca, zaburzenia słuchu, krótkogłowie, hipoplazja zębów, zaćma i inne zaburzenia wzroku, wady układu pokarmowego, celiakia, nieprawidłowości w budowie kośćca, zmiany u układnie płciowo-moczowym, zaburzenia płodności, zaburzenia pracy tarczycy, napady padaczkowe i wiele innych.
Dziecko z zespołem Downa tak samo jak zdrowe dzieci, posiada pewne cechy odziedziczone po swoich rodzicach, dziadkach czy innych przodkach. Obecność dodatkowego chromosomu 21. przekształca naturalną grę zależności genów od środowiska i środowiska od genów - wpływa to na długość życia. Dzięki lepszemu odbiorowi przez otoczenie, osób z zespołem Downa, poprawiła się ich długość i jakość życia, w przeciwieństwie do chorych, którzy są izolowani od społeczeństwa. Długość życia zależy również od wad rozwojowych, które mogą towarzyszyć chorobie: schorzenia układu pokarmowego, wady serca czy nadciśnienie.

(źródło http://www.medonet.pl)


KONSEKWENCJA W WYCHOWANIU

Czym jest konsekwentne wychowanie?

Konsekwentne wychowanie to najprościej rzecz biorąc trzymanie się jasnych reguł i postanowień. Niby nic wielkiego, natomiast w procesie wychowania dziecka, często nie radzimy sobie z konsekwencją, co z kolei dzieci bezbłędnie potrafią wykorzystać. Brak konsekwencji obrazowo można przedstawić, jako dołek, który kopiemy sami pod sobą.

Wychowanie zaczyna się od rodzica

Jeżeli chcesz dobrze wychować dziecko, zastanów się nad swoim światem wartości. Dziecko musi wiedzieć, co rodzice uważają za dobre, a co za złe, co jest dla nich słuszne, a co nie, czego pragną, a na co nie pozwalają. Dzieci i młodzież potrzebują punktów odniesienia, potrzebują oparcia. Jednakże od rodziców, którzy sami nie mają żadnego oparcia i dlatego są nieobliczalni i niepewni siebie, którzy są niewolnikami swoich nastrojów, zmieniających się stale wyobrażeń i ideałów, nie mogą oni otrzymać żadnych orientacji dla własnego zachowania. W takim przypadku dzieci i młodzież uczą się wahania, niezdecydowania i uważają, że niepewność jest normalnością.

Niekonsekwentny rodzic

Działając niekonsekwentnie sami sobie podkopujemy autorytet u naszego dziecka. Mechanizm jest bardzo prosty. Zabroniliśmy dziecku jeść w pokoju a później na to pozwalamy lub nie zauważamy, kiedy łamie nasz zakaz. Dziecko widząc niezgodność między tym, co mówimy a robimy dojdzie do wniosku, że nie musi nas słuchać. Po kilku latach takiego braku konsekwencji nasza latorośl zacznie wychodzić z domu nie informując nas gdzie idzie i kiedy wróci. Szkody wyrządzone w ten sposób będzie Ci trudno naprawić. Nie mówiąc już o tym, że samo dorastające dziecko nie będzie słowne. Tego się przecież nauczyło od dorosłych, że jedno się mówi a drugie się robi.

Co daje konsekwentne zachowanie?

Konsekwentne zachowanie daje - nie tylko dzieciom, lecz również dorosłym - pewność i poczucie bezpieczeństwa. To, czy dzieci stosują się zawsze do dążeń rodziców, jest już zupełnie innym pytaniem. Często tego nie robią. A wtedy nie chodzi o kary, lecz o konsekwencje. Konsekwencje muszą być z góry tak jasne, jak to, do czego mają one prowadzić. Dzieci powinny wiedzieć, że w gruncie rzeczy same są odpowiedzialne za te konsekwencje. W związku z tym bardzo ważne jest, aby młodzi nauczyli się rozumieć, że konsekwencje są zawsze skutkami, są następstwem pewnych działań. Wynikają one z tego, co je poprzedziło i co nie było w porządku.

Konsekwencje uszczęśliwiają dziecko

Niektórym rodzicom wydaje się, że jeśli czasem odstąpią od ustalonych reguł, to uszczęśliwią swoje dziecko. Nic bardziej błędnego! Pobłażając i ulegając dziecku burzymy jedynie jego system reguł. Niszczymy poczucie bezpieczeństwa, jak i poczucie przewidywalności. Dziecko w takiej sytuacji czuje się zbite z tropu i zdezorientowane. Konsekwencja jest bardzo ważna i wcale nie unieszczęśliwia dziecka, pamiętaj, że twoja nieugiętość nauczy pociechę brać odpowiedzialność za swoje czyny i słowa. Jeżeli od najmłodszych lat będziesz konsekwentny wobec dziecka, postawisz granice, a dziecko zrozumie, że łamanie zasad wiąże się z ponoszeniem odpowiedzialności, możesz być pewna, że wkrótce dziecko przestanie łamać te zasady – po prostu zrozumie, że to zupełnie nieopłacalne, i że nic w ten sposób nie wskóra.

Inne zasady ma Tata a inne Mama

Czasami rodzice są konsekwentni, ale mają inne zasady. Mama pozwala oglądać telewizję tylko godzinę dziennie, Tata nie stawia ograniczeń. Mama pozwala zostawić bałagan w pokoju a Tata nie. Taki brak zgodności między rodzicami bardzo źle wpływa na dziecko. Może doprowadzić do faworyzowania przez dziecko tego rodzica, który na więcej pozwala. Maluch zacznie lawirować między rodzicami i wybierać, kogo aktualnie słucha. Albo tłumaczyć się „a tata mi pozwolił” – trudno odeprzeć taki argument bo trzeba by wtedy podważyć autorytet drugiego rodzica, jeśli nie zareagujemy jesteśmy nie konsekwentni. To trudna i rodząca wiele konfliktów sytuacja.

Jak być konsekwentnym?

1.Ustalcie między sobą zasady i wartości, według których chcecie wychowywać swoje dzieci, ważne by uznały i rozumiały je obydwie strony. 2. Nasza pamięć jest dobra, ale krótka, więc lepiej spisz to, co ustaliliście. 3. Tłumacz dziecku, dlaczego podjąłeś taką decyzję, dlaczego w Waszym domu panują takie zasady. 4. Nie bój się wymagać od dzieci, jeśli się Ciebie nie słuchają. 5. Jeśli zasada jest jasna dla dziecka i stosowana już jakiś czas nie musisz z dzieckiem dyskutować - „Michał, powiedziałam, że masz wyłączyć komputer, to nie jest zaproszenie do dyskusji, wykonać”. 6. Wydawaj dziecku polecenia krótkimi zdaniami. 7. Jeśli masz problem ze stanowczym tonem w głosie, potrenuj przed lustrem. 8. Czasem nie musisz nic mówić, wystarczy, że zrobisz groźną minę. 9. Musicie się, jako rodzice razem wspierać. Jeśli dziecko nie reaguje na to, co mówi Tata do akcji musi wkroczyć Mama i na odwrót. 10. Jeśli Twoje dziecko jest wyjątkowo nie posłuszne możesz na tablicy lub kartce papieru napisać kilka ważniejszych dla Ciebie zasad i do nich się odwoływać. Maluch może dostawać naklejkę lub inną nagrodę za to, że był posłuszny.

Jakie błędy związane z niekonsekwencją popełniają najczęściej rodzice i jakie one mają skutki dla dziecka?


•?Brak konsekwencji w utrzymywaniu stałego trybu dnia. Dzieci do wieku szkolnego powinny mieć ustalone godziny codziennych czynności, po to, by układ nerwowy i cały organizm przyzwyczaił się do określonego trybu dnia. Dziecko jest wówczas spokojniejsze, o stałej porze odczuwa głód, o stałej porze zaczyna być śpiące. Jeżeli chodzi spać o różnej porze, to albo nie może usnąć ze zmęczenia, albo jest tak marudne, że trudno je położyć spać – z powodu silnego napięcia psychicznego.
•?Brak konsekwencji w dawkowaniu przyjemności dla dzieci: nadmiar słodyczy, nadmiar oglądania TV, nadmiar gier na komputerze może spowodować wręcz uzależnienie od kreskówek i komputera, ucieczkę od świata rzeczywistego w świat wirtualny, przytłumienie rozwoju uczuć wyższych (przyzwyczajenie się do agresji, stępienie wrażliwości na drastyczne epizody). Może występować także stłumienie rozwoju wyobraźni twórczej, aktywności ruchowej oraz trudności w kontaktach rówieśniczych (dzieci od około 3 lat w zabawach naśladują i utrwalają sceny z agresywnych kreskówek i gier komputerowych).
•?Brak konsekwencji w stawianiu dziecku granic, co wolno, a czego nie. Niekonsekwencja w uczeniu norm moralnych, społecznych, obyczajowych i innych oraz brak wzmocnień (nagrody i kary) daje najgorsze skutki z punktu widzenia społecznego. Mogą wyrosnąć ludzie bez wpojonego systemu wartości, ale z poczuciem bezkarności.
•?Brak konsekwencji w uczeniu samodzielności (wyręczanie przy jedzeniu, ubieraniu, wspólne spanie) zwykle prowadzi u dziecka do dużych lęków „jak sobie poradzę” i poczucia: „jestem gorszy od innych, nie umiem.” Skutki mogą być także odległe w czasie i prowadzić do niemożności założenia rodziny i utrzymania w niej prawidłowych więzi emocjonalnych.
Konsekwencja zaprocentuje
Bardzo prawdopodobne, że dziecko nie godząc się na twoją stanowczość i stawiane przez ciebie granice, zacznie się buntować. Przygotuj się na bunt, płacz i obrażanie się dziecka. Mimo to nie rezygnuj ze swoich postanowień. Twoja konsekwencja z całą pewnością zostanie nagrodzona i zaprocentuje. Nim się obejrzysz to, co tak bardzo chcesz wpoić dziecku, stanie się jego nawykiem. Życzymy powodzenia w konsekwentnym wychowywaniu pociechy.


GDY DZIECKO NAPOTYKA NA NIEPOWODZENIA SZKOLNE...


Mimo starań obojga rodziców, zdarza się, że dzieci nie odnoszą sukcesów na polu edukacji. Rozczarowani rodzice często traktują niepowodzenia swojego dziecka jako wyrocznię, doszukują jego przyczyn w złych intencjach dziecka, braku chęci do nauki, w lenistwie, pobieżnym odrabianiu prac domowych. Często w związku z mało zadowalającymi wynikami w nauce dziecka, wprowadzą w domu większy rygor.
Przyczyna niepowodzeń dziecka może być zupełnie inna. Często niezależna od jego woli i chęci. Kary nałożone przez rodziców powodują u dziecka narastanie frustracji oraz wywołują zachowania społecznie nieakceptowane, występujące często jako wtórne do niepowodzeń w nauce. Dużym problemem dla dziecka stają się niezaspokojone potrzeby: bezpieczeństwa, miłości, osiągania sukcesów i uznania.

Należy pamiętać, że o powodzeniu dziecka w szkole decydują dwie grupy czynników:
•?wewnętrzne – związane z rozwojem fizycznym i psychicznym dziecka, z jego indywidualnymi cechami;
•?zewnętrzne – na które składają się warunki życia, oddziaływanie otoczenia, także opieka i praca wychowawcza, jaką zapewniają dom i szkoła.

Aby uniknąć niepowodzeń szkolnych, należy dbać o dziecko i troszczyć się o jego prawidłowy rozwój. Elementy, które warunkują powodzenie dziecka w nauce to:
· - stan zdrowia i rozwój fizyczny dziecka;
· -rozwój motoryczny, umysłowy i emocjonalny;
· -rozwój zainteresowań zarówno przedmiotami szkolnymi, jak i zainteresowań pozaszkolnych;
· -atmosfera panująca w rodzinie;
· tryb życia, organizacja codziennych zajęć, w szczególności przygotowanie zadań domowych.

Należy pamiętać, że dziecko nie ma woli zostania złym uczniem. Jeśli takim się staje, czuje się gorsze w związku z czym przyjmuje różne role. Jedne dzieci stają się apatyczne, lękliwe, tracą poczucie wartości i przyjmują w grupie rówieśniczej rolę kozła ofiarnego. Inne stają się aroganckie i agresywne, przyjmując często rolę lidera grup rówieśniczych, prezentujących zachowanie społecznie nieakceptowane. Aby zapobiec wejściu dzieci w tak niekorzystne role, rodzice powinni zadbać o diagnozę niepowodzeń w nauce oraz niewłaściwych zachowań i jak najszybciej udzielić dzieciom pomocy.

Takiej diagnozy powinni dokonać w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej oraz jeśli zajdzie taka potrzeba u specjalistów wskazanych przez poradnię. Badanie psychologiczno-pedagogiczne pomoże określić potencjał intelektualny dziecka, a co z tym się wiąże możliwość przyswajania przez nie treści programowych; ewentualne deficyty funkcji psychofizycznych oraz poziom wiedzy.

Specjaliści wskazani przez poradnię ujawnią także przyczyny niepowodzeń szkolnych natury medycznej. Placówka, do której uczęszcza dziecko oraz rodzice otrzymają zalecenia postdiagnostyczne, które pomogą usprawnić deficyty rozwojowe i tak zorganizować proces dydaktyczny, aby dziecko mogło przyswoić treści szkolne zgodnie ze swoimi możliwościami psychofizycznymi.

W niwelowaniu niepowodzeń szkolnych dzieci wiele zadań stoi przed rodzicami. Należą do nich:
· systematyczne dbanie o zdrowie dziecka, troska o właściwe odżywianie, racjonalny tryb życia, zdrowie psychiczne oraz harmonijny rozwój psychomotoryczny; · troska o dobrą, życzliwą, spokojną atmosferę w domu, o zaspakajanie potrzeb emocjonalnych, a zwłaszcza poczucia bezpieczeństwa; Dziecko, w którego domu panuje atmosfera przykra, konfliktowa, pełna napięcia, któremu rodzina nie zapewnia poczucia bezpieczeństwa, ma duże trudności w osiąganiu pozytywnych wyników w nauce. Nie jest w stanie skupić uwagi na lekcjach. Cała jego energia jest skierowana na przeżycia związane z sytuacją w domu.
Atmosferę tą zaburzają: konflikty między rodzicami, alkoholizm, atmosfera pełna nerwowości, ciągłego pośpiechu, chaosu czy nieporządku. Dziecko lepiej czuje się w rodzinie, w której panuje spokój. Czuje się potrzebne i kochane, gdy jest traktowane życzliwie, poważnie i konsekwentnie. Ważne jest, aby rodzice mieli czas dla dziecka i aby potrafili je wysłuchać. Czas spędzany z dzieckiem powinien przekładać się na jakość, a nie jego ilość.

Ważne jest:
•?dbanie o prawidłowe stosunki swego dziecka z rówieśnikami, a także nauczycielami;
•?utrzymywanie systematycznego kontaktu ze szkołą, współpraca z nauczycielami i wychowawcą dziecka;
•?stawianie dziecku wymagań dostosowanych do jego możliwości;
•?zapewnienie jak najlepszych warunków do odrabiania lekcji (miejsce, czas, spokojna atmosfera);
•?czuwanie nad rozkładem zajęć młodszych dzieci (gdy dziecko osiągnie kolejne etapy edukacyjne, będzie korzystało z nawyków wytworzonych wcześniej pod kontrolą rodziców) •?systematyczne interesowanie się sprawami szkolnymi przez cały czas nauki.

Wychowując dziecko z cechami nadpobudliwości psychoruchowej rodzice powinni zastosować się do kilku istotnych wskazówek:

•?dziecko nadpobudliwe psychoruchowo powinno mieć zapewnioną w domu atmosferę akceptacji i spokoju;
•?dla dziecka należy wyznaczyć osobny pokój lub część pokoju, jako jego własny teren oraz miejsce do nauki;
•?ważne jest, aby dzienny rozkład zajęć dziecka był uporządkowany, miał jasną strukturę: odpowiednią i tę samą porę wstawania, oglądania telewizji, kolacji i snu; •?należy ograniczyć czas oglądania telewizji, wyeliminować programy o treści agresywnej z dużym ładunkiem emocji i szybką akcją;
•?podczas odrabiania lekcji należy eliminować dodatkowe bodźce, które mogą rozpraszać uwagę dziecka (np. wyłączyć radio, schować przedmioty znajdujące się na biurku);
•?opiekunowie powinni codziennie poświęcać dziecku trochę czasu na rozmowę i wspólną zabawę;
•?należy być konsekwentnym w ustalaniu reguł, obowiązków i stosowaniu kar (kar traktowanych jedynie jak ograniczenie lub odebranie przyjemności);
•?osoba dorosła powinna kontrolować swoje emocje w kontakcie z dzieckiem nadpobudliwym, nie wolno jej reagować wybuchowo, gwałtownie oraz rozwiązywać problemów w chwili pobudzenia dziecka;
•?zawsze należy stwarzać poczucie bezpieczeństwa i dać dziecku do zrozumienia, że kocha się je bezwarunkowo, nie akceptuje się jednie jego zachowania;
•?rodzice powinni odnosić się do dziecka z wyrozumiałością i cierpliwością, ponieważ jego zachowanie nie wynika ze złości, ale z nieumiejętności kontrolowania swego zachowania;
•?pewne domowe rygory wynikają z konsekwencji rodziców i nie są skierowane przeciwko dziecku;
•?wymagania stawia się w sposób jasny i klarowny, aby dziecko znało swoje obowiązki i wiedziało, jak się ma zachować w danej sytuacji.

Obowiązki domowe powinny być dostosowane do możliwości dziecka. Każdy przejaw chaosu eliminuje się. Chwali się dziecko za dobre wykonanie zadania oraz docenia się trud włożony w pracę, choćby dziecko wykonało ją mniej dokładnie niż tego oczekujemy.

Troska o powodzenie dziecka w nauce, zapobieganie niepowodzeniom szkolnym wymaga od rodziców znacznego wysiłku i niemałego wkładu pracy. Jest to jednak wkład, który procentuje w postaci aktualnych sukcesów szkolnych dziecka, a także jego przyszłych osiągnięć już w samodzielnym, dojrzałym życiu.


Czym jest przemoc domowa?


Osoby doświadczające przemocy domowej często nie przyznają się do swojego problemu, nie szukając tym samym żadnej pomocy i pozostając ofiarą. Istnieje wiele instytucji, które specjalizują się w ochronie osób krzywdzonych.
Przemoc domowa to każde działanie jednego z członków rodziny lub zaniedbanie, które zagrażają życiu, cielesnej i psychicznej integralności lub wolności innego członka tej samej rodziny bądź poważnie szkodzą jego (jej) osobowości. Działanie takie może mieć charakter fizyczny, psychiczny, seksualny, bądź ekonomiczny.
Jeżeli doświadczasz wypisanych poniżej zachowań być może potrzebujesz pomocy:
Przemoc fizyczna:
• bicie,
• duszenie,
• popychanie,
• zadawanie bólu,
• pozbawienie jedzenia, picia, snu,
• przymuszanie do spożywania alkoholu lub narkotyków.

Przemoc psychiczna:
• krytyka,
• groźby,
• nieuzasadnione oskarżenia,
• poniżanie,
• upokarzanie,
• wyzwiska,
• izolacja od społeczeństwa,
• wzbudzanie strachu oraz pozbawianie kontroli,
• podsłuchiwanie rozmów,
• wmawianie winy,
• zakazy wychodzenia z domu.

Przemoc ekonomiczna:
• uzależnienie ekonomiczne ofiary względem sprawcy,
• zabieranie wynagrodzenia,
• zakaz pracy zarobkowej,
• ścisła kontrola wydatków,
• zmuszanie do zobowiązań finansowych,
• niszczenie mienia.

Nikt nie ma prawa krzywdzić drugiej osoby, zadawać jej bólu, czy znęcać się nad nią w jakikolwiek inny sposób. To jej sprawcy powinni wstydzić się swojego zachowania, a nie ofiary. Przemoc domowa jest przestępstwem.

W polskim prawie jest ono ścigane z urzędu, co oznacza, że ofiara nie musi zgłaszać swojego problemu, a policja zobowiązana jest do ścigania, jeżeli tylko zachodzi uzasadnione podejrzenie, że doszło do zastosowania przemocy.

W rzeczywistości ciężko oczekiwać, aby policja wiedziała o każdym przypadku przemocy rodzinnej i często osoby pokrzywdzone same muszą szukać pomocy.


Przydatne numery telefonów oraz adresy internetowe:
TELEFON ZAUFANIA ZATRZYMAJ PRZEMOC
•?0 800 120 148
OGÓLNOPOLSKI POLICYJNY TELEFON ZAUFANIA
•?0 800 120 226
OGÓLNOPOLSKI I BEZPŁATNY TELEFON ZAUFANIA DLA DZIECI I MŁODZIEŻY
•?116 111 oraz strona: http://www.116111.pl/
NIEBIESKA LINIA:
•?801-120-002 (czynny pon-sob: 10:00-22:00, nd i święta: 10:00-16:00) http://www.niebieskalinia.pl/
Ośrodek Interwencji Kryzysowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej:
Tel: 32 251 15 99
Tel: 32 257 14 82
40-065 Katowice, ul. Mikołowska 13a


Dekalog dla rodziców

Rodzicu!

Aby Twoje dziecko nauczyło się kontrolować agresywne impulsy, nabrało pewności siebie respektuj poniższe zasady:
1. Stwórz dziecku spokojną, miłą nasyconą ciepłem atmosferę emocjonalną w rodzinie.
2. Pamiętaj o rzeczywistych potrzebach dziecka, nie tylko o potrzebie snu, jedzenia, ubrania, ale głownie o potrzebie bezwarunkowej miłości: „ Kocham Cię za to, że jesteś, a nie za to co robisz”
3. Ustal jasne reguły i zasady rządzące w rodzinie i konsekwentnie ich przestrzegaj. Konsekwentne zachowanie wygasza reakcje agresywne.
4. Staraj się być dla swojego dziecka pozytywnym wzorem do naśladowania.
5. Bądź modelem nieagresywnego zachowania. Nie bij! Nie szarp! Nie obrażaj! Nie strasz!
6. Nie „walcz” z mężem/ żoną w obecności dzieci. Nie musicie mieć racji, ale w kontakcie z dzieckiem występujecie razem.
7. Zdecydowanie przeciwstawiaj sie agresji dziecka, zwracaj uwagę, motywuj dziecko aby powiedziało co czuje osoba pokrzywdzona, komentuj, nie udawaj , że nic nie widzisz.
8. Jeśli jesteś zdenerwowany/zachowanie dziecka/ powiedz dziecku o tym lub odłóż rozmowę na później.
9. Miej czas dla dziecka, rozmawiaj z nim, bo za jakiś czas zniechęcone nie będzie chciało opowiadać. W czasie rozmowy z dzieckiem aktywnie słuchaj: patrz na dziecko, zadawaj dodatkowe pytania, pytaj o uczucia, wczuj się w to o czym mówi.
10. Rozmawiaj z dzieckiem o różnych sytuacjach z życia codziennego i wyjaśniaj niewłaściwe zachowania/ Jak ty zachowałbyś się w podobnej sytuacji. Czy tak należało postąpić? Czy to jest dobre zachowanie?/
11. Ucz dziecko tolerancji i poszanowania godności drugiego człowieka.Zakazuj dziecku śmiać z innych.
12. Ucz dziecko mówić o emocjach: gniewie, złości , niezadowoleniu i pokazuj pożądane sposoby radzenia sobie z nimi.
13. Stwarzaj dziecku okazję do planowania różnego rodzaju pożądanej aktywności.
14. Pomóż mu zorganizować dodatkową aktywność ruchową aby mogło w sposób konstruktywny i kontrolowany rozładować nadmiar energii.
15. Mobilizuj do prac domowych, zachęcaj do wysiłków. Problemy zaczynają się, gdy dziecko nic nie robi.
16. Zauważaj każdy, najmniejszy nawet postęp swojego dziecka. Chwal je jak najczęściej!
17. Podkreślaj znaczenie wysiłku w rozwiązaniu zadania niezależnie od efektu końcowego.
18. Nie zawstydzaj i nie ośmieszaj dziecka, gdyż takie zachowanie obniża jego samoocenę
19. Nie rozwiązuj za dziecko jego problemów.
20. Nie chroń dziecka przed naturalnymi konsekwencjami tego co robi. W ten sposób uczy się funkcjonowania w otaczającym świecie
21. Jeśli odmawia wykonania zadań, nie walcz! Zamiast tego, przestań świadczyć mu usługi.
22. Dyskretnie obserwuj relacje dziecka z innymi dziećmi
23. Chroń dziecko przed wpływem modeli agresywnego zachowania –nie zgadzaj się na wielogodzinne siedzenie dziecka przed komputerem lub telewizorem.
24. Rozmawiaj z dzieckiem o tym co ogląda w TV (kontroluj oglądane programy, filmy, gry).



Agresja wśród dzieci – co mogą rodzice?


1. Dziecko uczy się zachowań agresywnych:
• Od osób znaczących (obserwując np. rodziców i naśladując ich lub też będąc ofiarami ich agresji)
• Od rówieśników (pragnąc zdobyć ich uznanie, akceptację lub ochronić siebie przed ich agresją)
• Z mediów (telewizja, Internet, gry komputerowe, komiksy, gazety, filmy itp.)
2. Następstwem wyżej wymienionego jest:
• efekt agresji (odwzorowanie pokazywanej przemocy i autoagresja)
• efekt ofiary (większy poziom lęku, braku zaufania i stosowania zabezpieczeń)
• efekt świadka (większa niewrażliwość na cierpienia innych i brak współczucia)
3. Eliminowanie agresywnych zachowań – co nie działa?
• Kara – przynosi efekt jedynie tymczasowy, nie likwiduje zachowań agresywnych na dłuższą metę; skuteczność kary zależy także od jej nieuchronności, logiczności, natychmiastowości, okresu trwania, surowości, możliwości uniknięcia, poziomu prowokowania agresji, poziomu korzyści, jak również od cech osoby wymierzającej karę.
• „Wyżycie się” – nazywane także „odreagowaniem” – np. w sporcie, w uderzaniu w specjalny „worek treningowy” itp. – może działać wręcz odwrotnie
• Tolerowanie agresji wynikające z przekonania, że zachowania agresywne zawsze były i będą i w związku z tym niewiele da się zrobić.
4. Eliminowanie agresywnych zachowań – co działa?
• Reagowanie na najwcześniejsze przejawy agresji już od najmłodszych lat dziecka – tłumaczenie dlaczego tak nie powinno robić oraz proponowanie dziecku INNYCH, POŻĄDANYCH sposobów zachowania („Uchwyć małą agresję, aby nie urosła”)
• Dobry przykład (zgodnie z zasadą, że dzieci nie słuchają rodziców, ale za to doskonale ich naśladują) – klaps to też agresja!
• Nagradzanie (pochwałą, przytuleniem, okazaniem dumy i zadowolenia) dziecka gdy z dwóch możliwych w danej sytuacji zachowań wybierze to nieagresywne
• Kształtowanie w dziecku umiejętności współczucia i wyobrażania sobie, co przeżywa ktoś inny • Uczenie dziecka, że złość i gniew można wyrażać w inny sposób (np. mówiąc o tym, co się czuje) niż krzywdząc drugą osobę
• Rozmawianie z dzieckiem o przeżywanych przez niego kłopotach, frustracjach, konfliktach, o sposobach radzenia sobie z nimi i związanymi z tym uczuciami
• Kształtowanie u dziecka przekonania, że inni mają prawo mieć odmienne zdanie, poglądy, preferencje itp.
• Współpraca z nauczycielami w wypadku zaistnienia agresywnych zachowań dziecka w przedszkolu lub szkole, koncentracja na wspólnym celu, jakim jest wyeliminowanie tych zachowań, jednoznaczne potępienie takich zachowań przy jednoczesnym okazaniu dziecku troski o niego i chęci pomocy mu.



NOWE ZAGROŻENIA – DOPALACZE

W związku z coraz powszechniejszą dostępnością do substancji o działaniu psychoaktywnym, potocznie nazywanych „dopalaczami", rośnie zagrożenie życia i zdrowia naszych dzieci.

Co mogą zrobić rodzice, aby zapobiec zagrożeniu?
• nawiązać dobry kontakt ze swoim dzieckiem,
• poświęcać mu swój czas,
• rozmawiać,
• reagować na każdy niepokojący sygnał.

Jakie sygnały powinny zaniepokoić?
• Zmiany psychiczne oraz dotychczasowych zachowań i zwyczajów:
o osłabienie lub utrata zainteresowań,
o zaburzenia snu ,
o wahania nastroju (drażliwość, płaczliwość itp.),
o zmienna mowa (powolna, zamazana lub przyśpieszona),
o trudności w koncentracji uwagi,
o zachowania i reakcje nieadekwatne do sytuacji,
o chwiejny, powolny chód lub pobudzenie ruchowe,
o zastyganie w nienaturalnych pozycjach,
o gorsze wyniki w nauce,
o wagarowanie, opuszczanie szkoły,
o zmiana dotychczasowych znajomych, poszukiwanie nowych grup i aktywności,
o rozluźnienie więzi z rodziną.

• Zmiany w wyglądzie :
o sprawianie wrażenia osoby chorej np. przeziębionej, kaszlącej,
o zmęczenie,
o wychudzenie,
o zmiany skórne np. zadrapania, ślady po oparzeniach papierosami przebarwienia palców,
o „szkliste oczy", źrenice zwężone, rozszerzone, nieruchome,
o słodki czy rozpuszczalników zapach z ust.


Jeśli wydaje Ci się że problem dotyczy również Twojego dziecka, nie wahaj się i szukaj pomocy u specjalistów.


Antynarkotykowy Telefon Zaufania: 801 199 990 (czynny codziennie od 16.00 do 21.00)



Tyflopedagog – pedagog oczu, czyli kto?


Specjalista „ od” edukacji i rehabilitacji niewidomych i słabo widzących, dla dorosłych i dla dzieci, dla tych, którzy problemy wzrokowe mają od urodzenia lub bardzo wczesnego dzieciństwa, ale i dla tych, których możliwości wzrokowe pogarszają się stopniowo (lub też gwałtownie np. w wyniku urazów czy przebytych chorób) lub zanikają całkowicie.
W kwestii rehabilitacji tyflopedagog będzie terapeutą widzenia i nauczycielem orientacji przestrzennej, a pod pojęciem edukacji kryje się zarówno nauczanie samo w sobie (na wszystkich szczeblach), jak też adaptacja materiałów edukacyjnych i modyfikacja niektórych treści zawartych w programach nauczania.
Gdy więc „rozbierzemy” naszego specjalistę na części pierwsze okaże się, że jest w stanie zapewnić wsparcie (samodzielne, bądź we współpracy z innymi specjalistami) w każdej kluczowej dziedzinie życia osoby z dysfunkcją wzroku.

W czym pomoże?

1.W adaptacji otoczenia czyli dostosowaniu domu, miejsca nauki i pracy do potrzeb dziecka, podpowie jakie oświetlenie potrzebne jest przy biurku ucznia, jak oznaczyć leki, szczoteczki do zębów czy przyprawy, aby uniknąć pomyłek.
2.Przeprowadzi lekcje orientacji przestrzennej – czyli lekcje samodzielnego poruszania się, po domu, w drodze do sklepu, do szkoły czy na plac zabaw. To na tych zajęciach jest czas na naukę bezpiecznego przechodzenia przez ulice, na poznanie techniki poruszania się z białą laska, ale też co nie mniej istotne jak np. poradzić sobie z tzw. orientacją w małej przestrzeni.
3.Zrobi „kurs” z zakresu czynności życia codziennego, by nie poparzyć się podczas smażenia naleśników, by samodzielnie umieć zrobić pranie, zaparzyć herbatę i mieć skarpetki zawsze do pary. Zapozna z technikami, które umożliwią osobie z dysfunkcją wzroku samodzielne funkcjonowanie wśród domowników, bo niezależność jest niezwykle istotna w budowaniu poczucia własnej wartości!
4.Poprowadzi rehabilitację wzroku – czyli pokaże jak wykorzystywać efektywnie posiadane możliwości wzrokowe, jak ćwiczyć oczy i podstawowe sprawności wzrokowe. Terapeuta widzenia podpowie jakie pomoce optyczne i nieoptyczne będą przydatne i pomoże w ich dobraniu.
A w przypadku tych najmłodszych podopiecznych tyflopedagog jest także po to, by pokierować rodziców, wskazać im możliwości, podpowiedzieć i wesprzeć w edukacji i terapii.
No i proszę – tyle funkcji i zadań w kwalifikacjach zawodowych jednej osoby!
Więc rodzicu – jeśli Twoje dziecko ma problemy wzrokowe umów się na spotkanie z tyflopedagogiem i zobacz ile możesz zyskać.


Oligofrenopedagog – czyli kto?


Osoba powołana do pracy z dziećmi o obniżonej sprawności intelektualnej w placówkach specjalnych, integracyjnych, masowych.

W czym pomoże? Czyli zadania oligofrenopedagoga:

• prowadzenie zajęć dydaktyczno - wychowawczych i opiekuńczych, dostosowanych do możliwości psychofizycznych każdego ucznia, w ramach przewidzianych programem nauczania przedmiotów ogólnokształcących, teoretycznych przedmiotów zawodowych oraz praktycznej nauki zawodu;
• prowadzenie zajęć rewalidacji indywidualnej, takich jak: gimnastyka korekcyjna, usuwanie wad wymowy, usprawnianie i doskonalenie technik szkolnych ucznia;
• planowanie procesu dydaktyczno - wychowawczego w ramach nauczania przedmiotu lub prowadzonych innych zajęć;
• planowanie i przygotowywanie pomocy dydaktycznych dla każdego ucznia;
• prowadzenie zajęć dydaktyczno - wychowawczych w środowisku naturalnym, na licznych wycieczkach do miejsc użyteczności publicznej (punkty usługowe, sklepy, instytucje, teatry, muzea, kina itp.);
• wdrażanie uczniów do samodzielności możliwej do osiągnięcia (przy głębszych upośledzeniach do samoobsługi, przy upośledzeniu lekkim do samodzielnego życia w społeczeństwie), rozwijanie ich zainteresowań, kształtowanie pożądanych postaw;
• ścisła współpraca z rodziną dziecka, wspomaganie jej swoją wiedzą (pedagogizacja), pomoc w organizowaniu "grup wzajemnego wspierania";
• stosowanie wobec uczniów różnych form opieki i podejmowanie działań na rzecz poprawy warunków materialnych
i wychowawczych; • opracowywanie różnorodnych narzędzi pomiaru osiągnięć uczniów, analizowanie wyników nauczania;


Surdopedagog - czyli kto?


Specjalista zajmujący się uczeniem, terapią, diagnozowaniem i wspomaganiem rozwoju dzieci i młodzieży słabosłyszącej i niesłyszącej. Prowadzi zajęcia dydaktyczno-wychowawcze i opiekuńcze z dziećmi i młodzieżą głuchą w: przedszkolach, szkołach podstawowych, gimnazjach, szkołach ponadgimnazjalnych i ośrodkach szkolno-wychowawczych dla głuchych, przy wykorzystaniu aparatury słuchowej, języka migowego, alfabetu palcowego oraz mowy dźwiękowej, w celu opanowania przez uczniów wiadomości i umiejętności przewidzianych programem nauczania; przygotowuje uczniów głuchych do pełnego uczestnictwa w życiu wśród ludzi słyszących.

W czym pomoże? Czyli zadania surdopedagoga:

• prowadzenie zajęć dydaktyczno-wychowawczych i opiekuńczych w ramach przewidzianych programem nauczania przedmiotów ogólnokształcących, takich jak: język polski, plastyka, historia, geografia, biologia z higieną, matematyka, fizyka itp.;
• prowadzenie różnego rodzaju rewalidacji indywidualnych, takich jak: zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze, zajęcia korekcyjne zmierzające do usuwania wad i zaburzeń mowy i jej doskonalenia, a także zajęć mających na celu usuwanie wad postawy i doskonalenie sprawności fizycznej;
• planowanie procesu dydaktyczno-wychowawczego w ramach nauczanego przedmiotu (opracowywanie rozkładu materiału, dostosowywanie treści do możliwości uczniów), opracowywanie konspektów;
• planowanie i przygotowywanie pomocy dydaktycznych (ilustracje, plansze, modele, etykiety, filmy, kasety video itp.), niezbędnych do realizacji treści kształcenia w danym przedmiocie;
• opracowywanie narzędzi pomiaru osiągnięć uczniów;
• diagnozowanie osiągnięć szkolnych uczniów i umiejętne zapobieganie występowaniu niepowodzeń;
• tworzenie warunków do udziału uczniów w różnych formach aktywności społeczno-kulturalnej i samorządności;
• wdrażanie uczniów do samodzielnej pracy, rozwijanie ich zainteresowań, kształtowanie pożądanych postaw, wyzwalanie aktywności uczniów głuchych w pracach społecznych, kulturalnych i rekreacyjnych;
• wypełnianie obowiązków wychowawcy klasy, troska o ogólny poziom wychowywanej klasy, rozwój mowy, uspołecznienie, dyscyplinę, czytelnictwo uczniów oraz działalność organizacji uczniowskich;
• stosowanie wobec uczniów różnych form opieki i podejmowanie działań na rzecz poprawy warunków materialnych i wychowawczych dzieci głuchych;
• współpraca z rodzicami uczniów głuchych i pozyskiwanie ich do współdziałania na rzecz klasy i szkoły; • organizowanie w sposób racjonalny czasu wolnego uczniom głuchym;
• podejmowanie działań zmierzających do właściwej orientacji szkolnej i zawodowej uczniów;


Logopeda – czyli kto?


Osoba, która prowadzi badania i działania praktyczne w zakresie ogólnej diagnozy stanu rozwoju mowy i ogólnej terapii zaburzeń komunikacji człowieka na różnych etapach rozwoju i w różnych sferach aktywności: edukacyjnej, społecznej i zawodowej.

W czym pomoże? Czyli zadania logopedy:

1. Dokonuje we współpracy z nauczycielem diagnozy logopedycznej dzieci ze szkoły.
2. Prowadzi wywiady wczesnych uwarunkowań zaburzeń mowy w celu dokonania rzetelnej diagnozy dziecka;
3. Pisemnie układa program terapii.
4. Kieruje dzieci na dodatkowe badania specjalistyczne.
6. Współpracuje z nauczycielami grup i innymi specjalistami w zakresie:
a) rozwijania zdolności językowych i umiejętności komunikacyjnych dziecka;
b) konstruowania planów indywidualnych pracy z dzieckiem;
d) prowadzi zajęcia na terenie grupy;
e) uczestniczy w spotkaniach zespołów;
7. Prowadzi odpowiednią dokumentację logopedyczną.
8. Przekazuje rodzicom dzieci rzetelną wiedzę na temat rozwoju mowy dziecka i postępów bądź regresu w terapii w czasie konsultacji;
9. Aktywnie włącza rodziców w proces terapii ich dziecka i wymiany informacji z rodzicami oraz przeprowadzając